Toen ik de klas binnen liep, stond er een tafel in het midden met allerlei symbolische voorwerpen. De klas werd er stil van, iets wat niet snel gebeurd. De gastles was heel interessant, er werd zoveel verteld in eigenlijk te weinig tijd. Het onderwerp rouw is en blijft een gevoelig onderwerp, maar door de rust van Marijke werd er een veilige sfeer gemaakt.
Iedereen in de klas was aan het nadenken over wat Marijke vertelde, wel ieder op zijn/haar eigen manier.
Het harten-doosje schilderen was een hele fijne opdracht, puur je emoties tastbaar te maken. Ik heb er heel veel van geleerd, het heeft me geraakt.
De 1e keer dat ik binnen kwam bij Rouwpraktijk September voelde het al heel fijn en vertrouwd. Van te voren had ik geen idee wat me stond te wachten en of ik er wel wat aan zou hebben. Maar nu ik klaar ben met de rouwbegeleiding weet ik zeker dat ik er wat aan gehad heb. Ik ben blij dat ik het gedaan heb en me nu weer helemaal goed voel.
Het zakje met troost. Troost is niet alleen nodig als mensen overlijden. Troost is ook nodig als er iets gebeurd waar je verdrietig van wordt. Of juist enorm boos omdat je het niet snapt waarom dit verdriet je overkomt.
Als volwassene kan je dit verwoorden of je voelt dat je je niet prettig voelt en zoekt hiervoor een uitlaatklep. Voor kinderen is dit helemaal moeilijk.
Bij mij is er al heel lang ziekte in de familie. Voor ons is dit al ondraaglijk, frustrerend en heel verdrietig. We hebben al een paar keer afscheid genomen en dan kwam elke keer weer een medisch wonder om de hoek kijken en werd de ziekte weer draaglijk. Voor de kinderen is dit helemaal niet te begrijpen. Ze zijn boos op de doktoren, want het 'beter maken' doen ze niet goed. Ze zijn verdrietig omdat ze zien dat iedereen om hen heen dit alles verdrietig maakt. Tevens zijn ze bang voor al het gene wat ze voelen en zien. Deze emotionele achtbaan gaat vaak geruisloos voorbij, want dit is voor kinderen heel moeilijk om onder woorden te brengen.
Toen kwam Marijke inzicht met haar waardevolle Troostzakjes. Wat een geschenk. De armbandjes werden gelijk om gedaan. Deze stonden het symbool voor het feit dat ze altijd bij mij terecht kunnen, wat er ook gebeurd. Dit gaf vooral de oudere kinderen een stukje rust en veiligheid. De jongste was heel erg druk met de steen. Ze had de steen al gelijk gegeven aan haar zieke oma met haar eigen interpretatie "met deze steen kun je aan mij denken als je verdrietig bent, dan wordt je misschien weer wat blijer", met een serieuze blik in haar ogen opent ze haar knuistje "kijk ik heb er ook 1 voor als ik verdrietig ben, dan denk ik aan jou", snel stopt ze de steen weer diep weg in haar broekzak. Elk bezoekje die daarna volgde ging ze gelijk naar de steen toe, die bij oma op een tafeltje lag en vroeg met haar kinderlijke eerlijkheid "hé oma, ben je al verdrietig geweest?". Deze steen maakte het ineens voor oma en kleinkind mogelijk om er over te praten, wat anders nooit gebeurd zou zijn. Ook het schatkistje voor speciale momenten/ dingen om nooit te vergeten is vanaf dag 1 al in gebruik. Dit is voor de ouders een open deur om te vragen naar de speciale dingen die ze er in stoppen. Je laat je kind erover vertellen en samen deel je deze emotie die het te weeg brengt. Dit maakt het allemaal makkelijker te dragen, in plaats van dat het een onbesproken gevoel blijft. De kinderen kunnen door het troostzakje op hun eigen moment met hun gevoel bezig zijn. Dit brengt troost of rust op de juiste momenten. Zo heb je als ouder ook een mogelijkheid om met de emoties van je eigen en van je kind om te gaan, allemaal in hun ritme en op een drempelloze manier. Dankjewel Marijke!
Ik moest een doos meenemen.
Ik wist eigenlijk nog niet wat er ging gebeuren.
Ik was er aangekomen en ze ging alles eerst heel rustig uitleggen, dat gaf me een fijn gevoel. Toen gingen we met de doos beginnen, het werd een bewaardoos voor spulletjes en brieven en herinneringen over 
. Het is thuis heel fijn om die doos te hebben, want als ik verdrietig ben kan ik er even in kijken. Daarna gingen we praten en ik kon haar alles vertellen op 1 of andere manier kon ik haar vertrouwen. Toen ik thuis was had ik een heel opgelucht gevoel. Het was er heel erg leuk en vooral heel fijn.
Wij hebben onze dochter verloren. Je wereld staat op z’n kop. Er is geen draaiboek hiervoor. Je voelt heel veel, maar ook soms helemaal niets. Gevoelloos. De angst om m’n andere kinderen is groot. Hoe komen ze hier doorheen? Wat is normaal? Wij zijn naar Marijke gegaan. Zij vertelde dat bepaalde dingen wel normaal waren dat wij dachten dit kan niet goed zijn. Rouwen is hard werken. Je mag je lusteloos voelen en nergens geen zin in hebben. Wij hebben er veel aan gehad. En we kunnen nog met vragen bij haar terecht, want voor rouwen staat er geen bepaalde tijd voor. Soms lopen we nog steeds ergens tegenaan. Dat we niet weten wat we er mee aan moeten. Aan één tip hebben wij heel veel gehad. Doe geen dingen die je niet wilt, maar toch doet om een ander tevreden te houden. Je draagt je verdriet heel dicht bij je wat een ander niet altijd zal snappen.
Na een fijne dag op school te hebben gehad fietsen Niels en Renco naar huis. Onderweg
fietsen ze zo'n 100 meter achter een oudere man. Opeens horen ze een hele harde klap en ze verdenken een jongen die ze tegenkwamen ervan dat hij knalvuurwerk aan het afschieten is (het is oktober). Als ze op de splitsing komen zien ze tot hun verbazing een vrachtwagen midden op deweg stilstaan. En wat doe je dan? Je gaat even kijken wat eraan de hand is.
Wat ze dan zien zal hun voor het verdere leven bijblijven. De man is voor de vrachtwagen gefietst en ligt zwaar gewond midden op de weg. Allebei de jongens blijven bij de man staan die na enkele minuten komt te overlijden.
Hoe gaat zoiets verder?
Niels is op dat moment 11 jaar. Volgens de huisarts een leeftijd waarop hij al dingen op een juiste manier kan verwerken. Renco is 9 jaar. Een moeilijker geval, zou te klein zijn voor de juiste verwerking en te groot voor het "zomaar" verder leven na een erge gebeurtenis. Deze verwachting klopte inderdaad. Niels heeft het erg moeilijk gehad maar kon er wel mee omgaan. Renco zag ik steeds verder wegzakken. Hij kon niet meer normaal reageren op gewone dingen uit het leven, begon soms zomaar te huilen en niemand wist waarom. Een complete karakterverandering van mijn spontane kind.
Zoiets geeft zorgen! Na een hele lange tijd hoorde ik van rouwpraktijk september. Eerst dacht ik dat dit ons niet kon helpen want Renco was immers geen dierbare verloren, maar had "alleen" maar gezien dat er iemand overleden was. Toch heb ik wel contact opgenomen. Nadat we een gesprek met Marijke gehad hadden over de ontstane situatie is toch besloten om Renco in therapie te laten gaan. Een besluit waar ik nog steeds erg blij mee ben. Het heeft tot gevolg gehad dat we onze Renco weer terug kregen. Door de goede band die Marijke met hem opbouwde durfde hij zijn diepste gevoelens aan haar bloot te geven. Wat weer bijdroeg aan de juiste verwerking van alles wat hij had meegemaakt. Op een spontane manier, soms voetballend, soms tekenend gebeurde er wat met Renco. Hij werd weer "onze Renco", kon weer plezier maken en genieten van het leven.
Toen hij na 5 keer te horen kreeg dat klaar was met de behandeling vond hij dat eigenlijk jammer. Ik denk dat dat tekenend is voor Rouwpraktijk September. In een moeilijke tijd van je leven het vertrouwen durven geven aan en jezelf mogen zijn bij iemand die jou wil helpen met het verwerken van je verdriet.
Marijke nogmaals bedankt!!!!!